In het digitale tijdperk is pornografie toegankelijker dan ooit. Maar wist je dat het genre ook in de vorige eeuw massaal werd geconsumeerd? Pikante tijdschriften en prikkelende seksromans vonden gretig hun weg naar het Vlaamse publiek.
De tijgerin, Het vlees is zwak, Help eens wat mee, lieverd … Deze erotische pulpromannetjes werden in de jaren 60 en 70 massaal verkocht. Niet in de gewone boekhandel, maar discreet ‘onder de toonbank’ van de krantenwinkel of via colporteurs die van deur tot deur gingen. Ook de auteurs bleven onder de radar en verhulden zich achter een expliciete of Amerikaans klinkende schuilnaam (Jan De Neucker, Lou Merryl, J.D. Burton, Franklin Frehman ...).
De titels en covers mogen dan wel braaf overkomen, de inhoud is dat vaak niet. Het genre evolueert van gewaagde burgerromans tot het meer expliciete werk of regelrechte SM, al dan niet geïllustreerd met foto’s of tekeningen. Katholiek Vlaanderen reageert en vernietigt tonnen gedrukte erotiek. Vergeefse moeite, want het expliciet seksuele dringt door in de ‘bovengrondse’ literatuur. Bekende schrijvers als Jef Geeraerts, Hugo Claus en Louis Paul Boon combineren seks en het geschreven woord.
Begin jaren 70 verloren pulpromans populariteit aan tijdschriften, die meer visueel materiaal konden bevatten en goedkoper waren om te produceren. Uitgeverijen zoals De Schorpioen begonnen daarom tijdschriften uit te geven, waaronder Sex Top en Sexy West. Een ander tijschrift, De Mascotte, begon nog sterk in de traditie van de pulproman, met één erotisch verhaal per nummer. Gaandeweg werd de inhoud echter steeds gevarieerder en verschenen er ook andere rubrieken, zoals horoscopen. Ook de covers werden explicieter.
Tekst: Sam Capiau
Dit verhaal verscheen ook in faro | tijdschrift over cultureel erfgoed, 12(2019)2.
