Op verschillende plaatsen in Vlaanderen klonk sinds de 16de eeuw het Reuzenlied:
Als de grote klokke luidt, de klokke luidt, de reuze komt uit. Kere weerom, reuze, reuze, kere weerom, reuzegom …
De meeste reuzenommegangen ontstonden uit een religieuze processie. Vanaf de late 14de eeuw groeiden die in de steden vaak uit tot een echt spektakel, met theater, reuzen, monsters en (fabel)dieren. Oorspronkelijk moest de stoet het publiek iets bijleren over Bijbelverhalen of heiligenlevens. Vanaf de 16de eeuw werden de reuzen vooral ingezet om het volk te amuseren.
Reuzen spreken al eeuwenlang tot de verbeelding. Ze duiken wereldwijd op in sprookjes, mythes en legendes. In België zijn er naar schatting nog 1500 reuzen, enorme poppen die al sinds de middeleeuwen op gezette tijden door stad of dorp worden gedragen. Omdat ze blijven fascineren en meestal maar een keer per jaar naar buiten komen, brengen ze vaak veel mensen op de been.
Zo verzamelen elke laatste donderdag van augustus tienduizenden mensen in Dendermonde om Indiaan, Mars en Goliath door de straten te zien dansen.
Tijdens die reuzenommegang, ‘Katuit’ genoemd, krijgen de stadsreuzen het gezelschap van andere folkloristische figuren. Zo zijn er de knaptanden: mensen in wolvenkostuums die de omstaanders schrik aanjagen. De stoet bestaat verder uit praalwagens, muziekkorpsen en een duizendtal figuranten in historische kostuums.
Reuzen hebben net als mensen een levensloop. Bij hun ‘geboorte’ worden ze gedoopt en krijgen ze een meter en peter. Reuzen kunnen ook huwen en kinderen krijgen. In Mechelen kreeg de 15de-eeuwse Reus in 1549 een vrouw en in 1618 drie reuzenkinderen. In 2013 schreef de stad Noa en Amir in het bevolkingsregister in. Die nieuwe reuzen staan symbool voor het multiculturele karakter van Mechelen. Zo evolueert de reuzentraditie mee met de samenleving.
Dit verhaal is gemaakt door Geheugen Collectief voor FAAM - virtueel museum.
ErfgoedApp
ErfgoedApp
FAAM
