De erfgoedsector wordt hard getroffen door de besparingen van de Vlaamse overheid. Besparingen van 30%, 50% en zelfs 100% zijn ongezien en raken organisaties die verhalen, collecties, tradities en vakkennis bewaren voor toekomstige generaties. Ook heel wat makers uit de ErfgoedApp-community voelen de impact.
Over heel Vlaanderen groeit het protest. Zwarte vlaggen verschijnen, molens gaan symbolisch in rouw en in Gent kleurt de Boekentoren twaalf avonden en nachten bloedrood als noodsignaal. Met de slogan 'Laat het licht aan' vragen erfgoedorganisaties aandacht voor wat dreigt verloren te gaan.

Tegelijk groeit de solidariteit. Musea, archieven, erfgoedcellen, vrijwilligers en lokale erfgoedgemeenschappen laten samen hun stem horen, ze roepen de beleidsmakers op om hun beslissingen te herzien.
Molens in rouwstand

De molen van Rullegem in rouwstand en actie bij de Fonteintjesmolen. Foto's en actie van Molenforum Vlaanderen
Ook de Vlaamse wind- en watermolens scharen zich achter het protest. Onder impuls van Molenforum Vlaanderen zetten heel wat windmolens de wieken in rouwstand. Watermolens tonen hun solidariteit met een rouwbandje aan de molendeur of bij het rad.
Molenwieken werden eeuwenlang in rouwstand gezet wanneer een molenaar of dorpsgenoot overleed. Molenforum Vlaanderen geeft het gebruik nu een nieuw elan, als alarmsignaal voor de hele cultuur- en erfgoedsector.
Boekentoren stuurt noodsignaal

Tot en met maandag 19 oktober stuurt de Boekentoren een noodsignaal uit: de lichten kleuren rood. Zo vragen ze aandacht voor de gevolgen van de aangekondigde Vlaamse besparingen op erfgoed en de impact op de publiekswerking van de bibliotheek.

Boekentoren in Gent stuurt noodsignaal
De cultureel-erfgoedsector in existentiële crisis

Een existentiële crisis. 47 miljoen euro moet op het budget cultuur worden bespaard in Vlaanderen, en de cultureel-erfgoedsector krijgt het leeuwendeel van de rekening gepresenteerd. Du jamais vu.
Besparingen slikken is altijd bitter, maar wanneer de middelen met 30%, 50% tot zelfs 100% worden geschrapt, is dit niets minder dan een veroordeling. Dit gevoel overheerst. Organisaties en dus mensen worden in het diepste van hun ziel én hun bestaan geraakt: wat jíj doet, waar jíj voor staat, is onbelangrijk en irrelevant. Het ecosysteem dat we allemaal samen de voorbije decennia met zoveel aandacht en zorg hebben ontwikkeld, wordt weggevaagd.

